friends

To jest najważniejszy tekst od miesiąca. 

Piszę go z lekkimi łzami w oczach, milionem wspomnień, na który widok się śmieję, przeglądam stare zdjęcia i trochę tęsknię za tamtymi czasami. Nic w tak nie wierzę, jak w przyjaźń. Jest to moja siła, która daje mi działanie w tym czarno-białym świecie. Możemy nie rozmawiać ze sobą tygodniami, a ja i tak wiem, co u Ciebie. Mogę siedzieć koło Ciebie i wiem, o czym teraz myślisz, jakie masz wątpliwości. I może dzieli nas kilkadziesiąt kilometrów, a ja Cię czuję w najważniejszym dla mnie miejscu- sercu. Znają mnie jak nic, wiedzą kiedy udaję, że jestem szczęśliwa, kiedy mówię "już dość, nie pcham się w to więcej." Wiedzą, kiedy mówię im to, żeby trzymały się ze mną, bo są przeciwne trwania non stop w tym samym, a ja toksyczne sprawy lubię bardzo. Wystarczy że na mnie spojrzą i powiedzą "Przecież wiem, że nie dasz spokoju.". I za to je kocham. Że mogę do nich zadzwonić i powiedzieć "wiesz, trochę mi smutno, pomilczysz ze mną?" i nie ma dnia, że odmówią. Że nie mają czasu, albo nie mają humoru, nie. Są dla mnie 24 godziny na dobę. Jak wódka na smutek, jak czekolada do smaku, są koło mnie i mogę mieć je zawsze. I.. chcę podziękować swojej zachciance pod tytułem "wezmę aparat i będę robić zdjęcia" bo dzięki temu poznałam moje najlepsze przyjaciółki, których nie zamieniłabym na nic innego. Nigdy.

DZIĘKUJĘ WAM :*